فیلم کوتاه «سرریز» به کارگردانی نهال دشتی، روایتی جسورانه از بحران‌های پنهان خانواده را پیش روی مخاطب می‌گذارد، اما در اجرا، بیش از آنکه عمق ببخشد، سطحی می‌ماند. «سرریز» با یک ایده مرکزی جذاب آغاز می‌شود: دختری رویاپرداز که در میانه دعواهای پدر و مادرش گرفتار شده و ناچار است زودتر از موعد بزرگ شود. فیلمنامه به قلم نهال دشتی و تینا دهقان نیز تلاش کرده تا با تلفیق واقعیت و فانتزی، مرز میان خیال و واقعیت را به چالش بکشد. این رویکرد، در سطح ایده، قابل ستایش است. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا فیلم کوتاه «سرریز» در مدت زمان محدود خود، توانسته از عهده این ایده بلندپروازانه برآید؟
-داستانی که تعریف می‌شود، نه تجربه
«سرریز» روایتی اجتماعی با رگه‌هایی از فانتزی است، اما همین تلفیق، به جای آنکه به عمق اثر بیفزاید، به پراکندگی آن دامن زده است. فیلم تلاش می‌کند هم درام خانوادگی باشد، هم فانتزی، هم روانشناختی و هم اجتماعی. نتیجه اما اثری است که در هیچ‌کدام از این ژانرها به طور کامل جا نمی‌افتد. مخاطب نه به اندازه کافی در بحران خانواده غرق می‌شود و نه دنیای فانتزی راوی آنقدر منسجم و باورپذیر ساخته می‌شود که بشود به آن پناه برد. در جایی از فیلم، دخترک میان دو نفری که هر دو برایش عزیزند سرگردان می‌ماند و نمی‌داند چه کاری از دستش برمی‌آید. این صحنه، که قرار است قلب تپنده اثر باشد، بیشتر شبیه یک توصیف سیناپسی از یک بحران است تا تجربه زیسته‌ای که مخاطب بتواند آن را حس کند.
مشکل اصلی «سرریز» این است که به جای نشان دادن، تعریف می‌کند. فیلم به مخاطب می‌گوید که این کودک قربانی دعوای والدین است، اما فرصت نمی‌دهد که خود مخاطب این قربانی بودن را در تار و پود روابط خانوادگی کشف کند. شخصیت‌ها، به ویژه والدین، بیشتر تیپ‌هایی از یک دعوای کلیشه‌ای خانوادگی هستند تا انسان‌هایی با لایه‌های پیچیده که مخاطب بتواند درکشان کند. نبود عمق در شخصیت‌پردازی، باعث می‌شود بحران مرکزی فیلم، از یک تراژدی انسانی به یک موقعیت نمایشی تقلیل پیدا کند.
حضور پریناز ایزدیار، مجتبی پیرزاده و هستی مهدوی‌فر، بدون شک یکی از نقاط قوت «سرریز» است. پریناز ایزدیار در نقش فرزندی که زیر فشار یک بحران خانوادگی قرار گرفته، بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد. او با کمترین میزان دیالوگ، سردرگمی و سرگشتگی را به خوبی منتقل می‌کند.
با این حال، مشکل اصلی اینجاست که بازیگران در خدمت شخصیت‌هایی قرار گرفته‌اند که به اندازه کافی نوشته نشده‌اند. این تصمیم کودک داستان آنقدر دیر و با کمترین زمینه‌چینی روایی اتفاق می‌افتد که وقتی نهایتاً رخ می‌دهد، مخاطب نه شوکه می‌شود و نه درگیر. این ضعف در فیلمنامه است.
آنچه «سرریز» را از بسیاری از آثار هم‌ژانر خود متمایز می‌کند، تلفیق هوشمندانه واقعیت و فانتزی است. فیلم تلاش می‌کند با تکیه بر فضای روانشناختی و مرز میان خیال و واقعیت، مخاطب را با موقعیتی غیرمتعارف و هولناک روبه‌رو کند. اما این تلفیق، به جای آنکه به عمق اثر بیفزاید، بیشتر شبیه یک ژست کارگردانی است تا ابزاری برای روایت. فانتزی در «سرریز» نه به مثابه دریچه‌ای به دنیای درونی کودک عمل می‌کند و نه به عنوان استعاره‌ای از گسست واقعیت. بلکه صرفاً لایه‌ای تزئینی روی یک درام خانوادگی کلیشه‌ای است که اگر حذف شود، هیچ خللی در روایت اصلی ایجاد نمی‌شود.این تصمیم، به ویژه در قالب فیلم کوتاه، مشکل‌ساز است. فیلم کوتاه بستری است که هر عنصر باید بار روایی داشته باشد. وقتی فانتزی به عنوان یکی از ارکان اصلی فیلم معرفی می‌شود اما در نهایت به یک عنصر تزئینی تقلیل می‌یابد، مخاطب حس فریب‌خوردگی پیدا می‌کند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که «سرریز» از یک فیلم کوتاه بالقوه به یک فیلم کوتاه «قابل قبول» تنزل پیدا می‌کند.
یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های هر فیلم کوتاه، زمان است. فیلم کوتاه باید در مدت محدود خود، داستانی کامل و تأثیرگذار را روایت کند. «سرریز» اما به نظر می‌رسد ایده‌ای دارد که بیشتر مناسب یک فیلم بلند یا حتی یک مینی‌سریال است. فیلمنامه در تلاش است تا در چند دقیقه، بحرانی عمیق و چندلایه را بپروراند، اما نتیجه، روایتی است که در آن هر بخش، نیمه‌کاره رها شده است.
 بحران خانواده، دنیای فانتزی کودک، تصمیم هولناک نهایی، و تأثیرات روانشناختی آن؛ همه این‌ها عناصری هستند که هر کدام می‌توانستند موضوع یک فیلم کوتاه مستقل باشند، اما «سرریز» تلاش کرده همه را در یک ظرف بگنجاند و در این تلاش، همه را ناقص گذاشته است.
موسیقی «سرریز» در لحظات حساس فیلم، به خوبی به عمق بخشیدن به احساسات مخاطب کمک می‌کند. اما در برخی سکانس‌ها، موسیقی بیش از حد عمل می‌کند؛ به جای آنکه فضا را بسازد، احساسات مخاطب را دیکته می‌کند.

سیروس مقدم:
«پایتخت» جدید هنوز قصه ندارد
 به گزارش مهر، سیروس مقدم در کارگاه آموزشی «صد راه» که در قالب جشنواره فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه برگزار شد درباره نگارش قصه ها در «پایتخت» عنوان کرد: همیشه تلاش کرده‌ایم نویسنده‌ها ایده ها و قصه ای را بنویسند که خروجی کارشان حرف جدیدی داشته باشد و تکراری نباشد. خط قرمز ما این است که در هر فصل به یک ایده ناب برسیم که حداقل یک قدم جلوتر از «پایتخت»های قبل باشد. به همین دلیل است که «پایتخت» در فصل جدید هنوز به سرانجام نرسیده است چون هنوز ایده ای برایش نداریم.
این کارگردان درباره اهمیت حضور خشایار الوند نیز گفت: قبول دارم که تا زمانی که او بود بعضی ایده ها و قصه‌ها هم تفاوت می کرد البته که ما همیشه تلاش کرده ایم با قصه های به روز و ماجراهای مختلف از پراید پرنده تا بالون و شهاب سنگ قصه‌های متفاوتی داشته باشیم.

سعید آقاخانی «اسباب زحمت» را دوباره آغاز کرد
تصویربرداری فصل دوم مجموعه طنز «اسباب زحمت» به کارگردانی سعید آقاخانی آغاز شد و گروه تولید کار خود را در تهران کلید زده‌اند.  به گزارش ایسنا به نقل از روابط‌عمومی سریال، فصل دوم این مجموعه با حضور همان گروه بازیگران فصل نخست مقابل دوربین رفته و قرار است در ادامه، با سفر گروه به شهرهای مختلف، ماجراهای تازه‌ای برای احمدآقا، صادق، ناصر خان و خانواده‌هایشان رقم بخورد.

 

خبرگزاری تسنیم: 18  سال بعد از اولین حضور مسعود شصتچی، مهران مدیری دوباره به همان شخصیت آشنای تلویزیون برگشته است؛ بازگشتی که در شرایط امروز تلویزیون، اتفاق کوچکی نیست. مدیری از آن دسته چهره‌هایی است که نامش برای مخاطب با خاطره کمدی‌های پرمخاطب تلویزیون گره خورده و بازگشتش می‌توانست فرصتی برای احیای بخشی از همان حال‌وهوایی باشد که سال‌ها پیش با «مرد هزار چهره»، «مرد دوهزار چهره» و دیگر آثارش شکل گرفت.حتی همین روزها که شبکه آی‌فیلم آثار قدیمی مدیری را بازپخش می‌کند، هنوز می‌توان دید که چرا شخصیت‌ها و موقعیت‌های آن مجموعه‌ها برای بخشی از مخاطبان کار می‌کنند. «مرد هزار چهره» و «مرد دوهزار چهره» صرفاً سریال‌هایی متعلق به یک دوره تاریخی نیستند؛ بسیاری از دیالوگ‌ها و موقعیت‌هایشان هنوز قابلیت بازپخش، بازنشر و خنداندن مخاطب را دارند.اما درست به همین دلیل، توقع از «مرد سه‌هزار چهره» هم بیشتر است. مهران مدیری را نمی‌توان صرفاً یک بازیگر یا کارگردان کمدی دانست. او بخشی از حافظه طنز و کمدی تلویزیون است؛ همان نود شبی‌های خاطرانگیز! طی سال‌های فعالیتش، مجموعه‌ای از شخصیت‌ها، تیپ‌ها و موقعیت‌هایی را به مخاطب معرفی کرده که هنوز شناخته می‌شوند.بنابراین بازگشت او به تلویزیون، آن هم با شخصیتی مثل مسعود شصتچی، می‌تواند یک فرصت باشد؛ فرصتی برای اینکه تلویزیون بار دیگر نشان دهد هنوز می‌تواند کمدی‌ای بسازد که فقط برای پر کردن آنتن نباشد و بتواند به بخشی از گفت‌وگوی روزمره مردم تبدیل شود. اما این فرصت یک شرط مهم دارد؛ مخاطب امروز قرار نیست صرفاً به دلیل خاطره گذشته پای تلویزیون بنشیند. مسعود شصتچی را دوست داریم، مدیری را می‌شناسیم و خاطره «مرد هزار چهره» را داریم؛ اما مخاطب سال 1405 همان مخاطب سال 1387 نیست.
هسته اصلی شخصیت مسعود شصتچی همچنان ظرفیت خلق موقعیت‌های کمدی مسرّت‌بخش را دارد؛ مسئله اما اینجاست که موقعیت‌های اطراف شصتچی باید تازه‌تر از گذشته باشند. در دو قسمت ابتدایی «مرد سه‌هزار چهره»، هنوز آن غافلگیری‌ای که انتظار می‌رود به اندازه کافی شکل نگرفته است.

پاتوق ۱۴۲ فیلم کوتاه اصفهان هم‌زمان با ویژه‌برنامه روز ملی سینما و اختتامیه فصل سیدرضا میرکریمی، با نمایش دو فیلم برگزیده جشنواره فیلم کن و برگزاری نشستی با حضور مجتبی اسپنانی برگزار شد.در آغاز برنامه، پس از پخش کلیپی به مناسبت روز ملی سینما، از عوامل فصل گذشته پاتوق، فصل زاون قوکاسیان، تقدیر شد. سپس دو فیلم «من خوشحالم که الان مرده‌ای» به کارگردانی توفیق برهوم و «یک شب آرام» به کارگردانی کیو یانگ، از آثار برگزیده جشنواره فیلم کن، به نمایش درآمدند.
مجتبی اسپنانی در تحلیل این دو فیلم، بر سادگی روایت و پرهیز آنها از الگوهای متعارف فیلمنامه‌نویسی تأکید کرد و گفت فیلم برای اثرگذاری الزاماً به داستان پیچیده، اتفاقات متعدد یا گره‌گشایی نیاز ندارد. به گفته او، فیلم‌ساز پیش از توجه به قواعد فیلمنامه‌نویسی باید بداند چه می‌خواهد بگوید و مفهوم اصلی اثر چیست.اسپنانی با اشاره به میزانسن و زبان بصری این آثار توضیح داد که یک مفهوم می‌تواند بدون بیان مستقیم و از طریق انتخاب قاب، فاصله دوربین و نحوه قرار گرفتن شخصیت‌ها منتقل شود. از این منظر، فرم و میزانسن زمانی اهمیت دارند که در خدمت بیان یک مسئله یا تجربه زیسته باشند، نه صرفاً نمایش توانایی تکنیکی.او در ادامه، سلطه قواعد فیلمنامه‌نویسی بر روند تولید و ارزیابی آثار را مورد نقد قرار داد و گفت تأکید بیش از اندازه بر الگوهای از پیش تعیین‌شده می‌تواند به تولید فیلم‌هایی منجر شود که از نظر ساختاری درست و از نظر فنی قابل قبول‌اند، اما حرف تازه‌ای ارائه نمی‌کنند.اسپنانی همچنین وضعیت بخش قابل توجهی از فیلم‌های کوتاه را مورد نقد قرار داد و گفت بسیاری از آثار از نظر نور، فیلم‌برداری و بازیگری در سطح مناسبی قرار دارند، اما در نهایت مسئله مشخصی را مطرح نمی‌کنند. به گفته او، فیلم‌سازان در این شرایط بیش از آنکه به دنبال کشف و بیان نگاه شخصی باشند، درگیر تکنیک شده‌اند. او نتیجه‌گرایی در فرآیند فیلم‌سازی را نیز یکی از موانع شکل‌گیری نگاه شخصی دانست و گفت تمایل به ساخت سریع فیلم، حضور در جشنواره‌های معتبر و دریافت جایزه، می‌تواند فرصت تجربه و کشف را از فیلم‌ساز بگیرد.
پاتوق ۱۴۲ فیلم کوتاه اصفهان، هم‌زمان با ویژه‌برنامه روز ملی سینما، روز یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵ در سینما سوره برگزار شد.